• Een vergoeding voor de kosten van een werkruimte in de woning van de werknemer is in de regel volledig belast. Alleen onder bepaalde voorwaarden is deze belastingvrij.
• De voorwaarden verschillen naar gelang de werknemer beschikt over werkruimte elders of niet. Beschikt de werknemer naast een werkruimte in zijn woning ook nog over werkruimte in bijvoorbeeld het kantoor van de werkgever, dan is de vergoeding slechts belastingvrij als hij ten minste 70% van zijn totale arbeidsinkomen in de werkruimte in de woning verdient. Beschikt hij niet over werkruimte elders, dan is de vergoeding belastingvrij indien hij ten minste 70% van zijn totale arbeidsinkomen in of vanuit de werkruimte in de woning verdient en bovendien ten minste 30% ervan in de werkruimte in de woning.
• De werkruimte moet aan het zelfstandigheidscriterium voldoen. Dit houdt in dat de werkruimte een zelfstandig gedeelte moet vormen van de eigen woning (bijvoorbeeld een ruimte met een eigen opgang of ingang). Is er sprake van een (slaap)kamer op de bovenverdieping van de woning, dan is deze niet te kwalificeren als zelfstandige werkruimte en dus kan er geen onbelaste vergoeding worden betaald, ongeacht of hij aan het inkomenscriterium voldoet.
• Als aan alle voorwaarden wordt voldaan, is de vergoeding slechts beperkt belastingvrij. De vrijstelling bedraagt namelijk ten hoogste:
  • 20% van de jaarlijkse huur als de werknemer in een huurwoning woont; of
  • 20% van de economische huurwaarde als de werknemer een eigen woning heeft. Die huurwaarde hangt af van de waarde van de woning. Deze bedraagt bij een WOZ-waarde van de eigen woning van (bedragen 2010):

• Voor de inrichting is in geval van telewerken (zie hierna) een vrije vergoeding van €  1.815,– toegestaan.
• Het bedrag van de vrijstelling wordt geacht alle overige kosten van de werkruimte in de woning van de werknemer te dekken. Het is dus niet mogelijk om naast de belastingvrije vergoeding nog een afzonderlijke onbelaste vergoeding te geven voor bepaalde kosten in verband met de werkruimte, zoals energiekosten.
• De beperking voor belastingvrije vergoedingen van een werkruimte bij een werknemer in huis geldt niet alleen voor kantoorruimten. Het begrip werkruimte omvat meer dan kantoorruimte. Ook de behandelkamer van een fysiotherapeut of het atelier van een kunstenaar valt er bijvoorbeeld onder. De kosten hiervan kunnen dus eveneens alleen maar beperkt belastingvrij worden vergoed.
• De beperking geldt alleen maar voor kosten die verband houden met een werkruimte in de woning van de werknemer. Heeft een werknemer zelf buiten zijn woning werkruimte gehuurd of gekocht, dan kunnen de kosten hiervan volledig onbelast worden vergoed. Verder mag het belaste deel van een vergoeding voor werkruimte in de woning van de werknemer worden verminderd met de daarop betrekking hebbende kosten die voor diens rekening blijven.
• De beperking voor belastingvrije vergoedingen van een werkruimte in de woning van de werknemer geldt ook voor verstrekkingen. Hiervan is sprake als een werkgever de kosten van de inrichting van een werkruimte bij de werknemer thuis rechtstreeks betaalt. Voor zover de waarde van de verstrekking belast is, mag een eigen bijdrage van de werknemer hierop in mindering worden gebracht.

• De beperking voor belastingvrije vergoedingen van een werkruimte bij een werknemer in huis geldt niet voor inrichtingskosten die worden gemaakt om een werknemer in staat te stellen thuis te werken met behulp van telematica. Hiervoor kan een afzonderlijke vergoeding worden gegeven naast de vergoeding voor een werkruimte thuis, die belastingvrij is als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. De bedoeling van de vrijstelling is om het woon-werkverkeer te beperken door het telewerken te stimuleren.
• Om voor de vrijstelling in aanmerking te komen moet aan de volgende voorwaarden zijn voldaan:
  • De waarde van de inrichting in het economisch verkeer mag over een periode van vijf jaar in totaal niet meer zijn dan € 1.815,–. Is de waarde hoger dan € 1.815,–, dan is het meerdere belast.
  • De werknemer moet ten minste één dag per week op de gebruikelijke werkuren voor de werkgever thuis werken.
  • De werknemer moet dit werk met behulp van telematica verrichten. Dit betekent dat in de werkruimte thuis in ieder geval een computer en modem aanwezig moeten zijn, waardoor met het kantoor of de bedrijfsruimte van de werkgever kan worden gecommuniceerd.
  • De inrichting van de werkruimte moet in overeenstemming zijn met de arbowetgeving.
  • Werkgever en werknemer moeten hun afspraken omtrent het telewerken schriftelijk vastleggen in een gedateerde overeenkomst. Deze overeenkomst moet in ieder geval de naam en het adres van de werkgever en de werknemer bevatten en de dag of dagen in de week waarop de werknemer thuis werkt.
• Onder dezelfde voorwaarden kan een werkgever de werknemer ook de inrichting van een werkruimte thuis verstrekken.

• De vergoedingen en verstrekkingen voor de privételefoon en internet zijn onbelast als de werknemer de internet- of telefoonaansluiting voor meer dan 10% zakelijk gebruikt. Datzelfde geldt voor een tweede telefoonaansluiting, een ISDN-aansluiting of een mobiele telefoon. Deze telefoon- en internetregeling geldt voor telefoon, internet en 'dergelijke communicatiemiddelen'.
• Onder 'dergelijke communicatiemiddelen' worden apparaten verstaan met de uiterlijke kenmerken van een mobiele telefoon die tevens bruikbaar zijn voor andere functies dan mondelinge communicatie. Voorbeelden daarvan zijn de zogenoemde smartphone en de BlackBerry. Dergelijke apparaten hebben de uiterlijke kenmerken van een mobiele telefoon. Het beeldscherm en de invoermogelijkheden zijn bij deze apparaten te beperkt voor langdurig gebruik als computer.
• Als de werknemer de internet- of telefoonaansluiting voor 10% of minder zakelijk gebruikt, is de vergoeding of verstrekking loon voor alle loonheffingen (loonbelasting, premies volksverzekeringen, premies werknemersverzekeringen én de inkomensafhankelijke premie voor de Zorgverzekeringswet). De waarde van dit loon moet als volgt worden bepaald:
  • Bij vergoeding is de hele vergoeding loon.
  • Bij verstrekking is de waarde van de verstrekking in het economisch verkeer loon.
• Als de werkgever internet of telefoon aan de werknemer ter beschikking stelt (bijvoorbeeld een mobiele telefoon van de zaak), gelden dezelfde regels. Bij 10% of minder zakelijk gebruik is het loon gelijk aan het bedrag van de kosten die de werkgever maakt. Dit zijn onder meer de abonnements- en afschrijvingskosten.

• Een werkgever kan aan een werknemer de kosten van:
  • beeldapparatuur;
  • geluidsapparatuur;
  • muziekinstrumenten;
  • gereedschap;
  • tekstverwerkers;
  • computers;
  • schrijf- en rekenmachines; en
  • andere dergelijke apparatuur;
  alleen belastingvrij vergoeden, verstrekken of ter beschikking stellen als de apparatuur voor 90% of meer zakelijk wordt gebruikt. Zowel de door de werknemer gemaakte kosten van aanschaffing als van gebruik van de apparatuur komen voor een belastingvrije vergoeding in aanmerking. Met betrekking tot de aanschaffingskosten geldt de beperking dat als deze meer dan € 450,– bedragen, de werkgever jaarlijks slechts de afschrijving belastingvrij mag vergoeden. Hetzelfde geldt als de apparatuur voor meer dan één jaar van belang is. Als de werkgever de apparatuur niet vergoedt maar verstrekt, is de vrijstelling van overeenkomstige toepassing.
• Voor de vrijstelling geldt uitdrukkelijk als voorwaarde dat de werkgever de apparatuur alleen mag vergoeden als de apparatuur voor ten minste 90% zakelijk wordt gebruikt. De waarde van ter beschikking gestelde computer die minder dan 90% zakelijk wordt gebruikt, bedraagt in het eerste, tweede en derde jaar van ingebruikneming 30% van de waarde van de computer op het moment van eerste ingebruikneming. Na het derde jaar wordt het genot op nihil gesteld.
• Computers en bijbehorende apparatuur vallen ook onder deze regeling. Als de apparatuur meerdere jaren gebruikt kan worden, mag maximaal het bedrag van de jaarlijkse afschrijving onbelast worden vergoed. Als de kostprijs inclusief btw minder is dan € 450,–, mag het hele bedrag ineens onbelast worden vergoed. Het zakelijke gebruik van de bijbehorende apparatuur moet wel apart worden getoetst als deze apparatuur geheel of gedeeltelijk zelfstandig kan worden gebruikt en niet snel kan worden aangenomen dat deze voor 90% of meer zakelijk gebruikt wordt. Dit betekent bijvoorbeeld dat een digitale camera meestal niet belastingvrij kan worden vergoed of beschikbaar kan worden gesteld.

• Kosten van werkkleding kunnen onbelast worden vergoed als deze aan een van beide volgende eisen voldoet. De kleding is:
  • uitsluitend of nagenoeg uitsluitend geschikt is om bij het werk te dragen, bijvoorbeeld een overall of een uniform;
  • voorzien van een of meer duidelijk zichtbare, aan de werkgever gebonden logo's met een gezamenlijke oppervlakte van ten minste 70 cm2.
• Kleding als arboverstrekking (kleding met bijzondere eigenschappen, zoals isolerend ondergoed voor monteurs in de buitendienst en veiligheidsschoenen voor de timmerman), die in redelijkheid deel uit kan maken van een arboplan en die overwegend tijdens de werktijd wordt gebruikt, kan de werkgever vrij verstrekken en vergoeden.
• De wet bevat naast de vrijstelling voor werkkleding en arbokleding nog een vrijstelling voor de verstrekking van andere kleding die op de werkplek blijft. Vrije vergoedingen voor dergelijke kleding zijn niet toegestaan. Het moet gaan om kleding die uitsluitend tijdens het werk wordt gedragen en die na werktijd op de arbeidsplaats (maar buiten de woning van de werknemer) wordt achtergelaten.
• Is er sprake van kleding als een product uit eigen bedrijf, dan kan de werkgever de kleding onder voorwaarden gedeeltelijk belastingvrij vergoeden of verstrekken.
• Voor overige kleding geldt sinds 7 december 2005 dat een werkgever deze niet vrij kan vergoeden of verstrekken. Hierbij is niet van belang of de werknemer al dan niet verplicht is om de kleding tijdens zijn werkzaamheden te dragen.

• Voorwaarde voor de vrijstelling is dat ten minste driekwart van alle werknemers die behoren tot een organisatorische of functionele eenheid van de werkgever daaraan kan deelnemen. Wordt aan deze voorwaarde voldaan, dan is de vrijstelling de laagste van de volgende twee bedragen:
  • De waarde van de voorziening in het economisch verkeer
    Dit is het bedrag dat de werknemer zou moeten betalen voor de deelneming aan het evenement als een willekeurige ander dit organiseerde.
  • Het bedrag van de kosten die rechtstreeks verband houden met het evenement
    Deze kosten kunnen lager zijn doordat de werkgever het evenement tegen lagere kosten kan organiseren dan de werknemer individueel. Te denken valt aan de huur van bussen voor een personeelsuitstapje of de prijs die de werkgever afspreekt voor de organisatie van een feestavond in een restaurant. Bij de bepaling van de kosten moeten de bijzondere regels voor de vrijstelling van bepaalde posten, zoals van inwoning en maaltijden, in acht worden genomen.

• De werkgever hoeft contributies of bijdragen aan de personeelsvereniging niet tot het loon te rekenen als aan de volgende twee voorwaarden wordt voldaan:
  • De vereniging heeft als doel en feitelijke werkzaamheden het organiseren van incidentele activiteiten en ondergeschikte voorzieningen voor de werknemers.
  • De deelname aan de vereniging moet openstaan voor ten minste driekwart van de werknemers of voor ten minste driekwart van de werknemers met dezelfde arbeidsplaats.
• De belastingdienst geeft de volgende voorbeelden van incidentele activiteiten of ondergeschikte voorzieningen: een gezamenlijk bezoek aan een theater eens per kwartaal, de organisatie van een sinterklaasfeest of het bedingen van een kwantumkorting voor vakantiehuisjes, zonder dat de vereniging daarvoor iets betaalt. Volgens de belastingdienst zijn de volgende voorbeelden géén incidentele activiteiten of ondergeschikte voorzieningen: het vergoeden of verstrekken van een seizoenkaart voor het theater of het gratis aan de werknemer ter beschikking stellen van een vakantiehuisje dat de vereniging huurt.
• Als de vereniging niet voldoet aan de voorwaarden, moet de werkgever de contributie die de werkgever vergoedt of voor zijn rekening neemt, nog steeds tot het loon rekenen.

Een vrije genieting op producten uit het bedrijf van de werkgever van maximaal 20% van de waarde in het economisch verkeer tot een maximum van € 500,– korting per kalenderjaar (2010). Ongebruikte vrijstelling kan onder voorwaarden worden opgespaard. Als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan, kan de door de werknemer genoten korting belastingvrij blijven:

1. Het moet gaan om producten van de werkgever of een daarmee verbonden vennootschap.
2. Het moeten branche-eigen producten zijn. 1 en 2 betreffen geen nieuwe bepalingen: deze golden ook onder de oude regeling.
3. De korting mag niet meer bedragen dan 20% van de waarde in het economisch verkeer.
4. De korting bedraagt per kalenderjaar niet meer dan € 500,–; als de vrijstelling niet wordt gebruikt, kan deze worden opgespaard tot maximaal € 1.500,– per drie jaar.

• De waarde in het economisch verkeer zal in veel gevallen een detailhandelverkoopprijs, inclusief omzetbelasting, zijn. Het gaat daarbij om de laagste prijs die door een inhoudingsplichtige werkgever – ongeacht of hij zijn product wel of niet rechtstreeks aan particulieren verkoopt – voor het product in de markt kan worden gevonden.
• Ook op internet gehanteerde prijzen zijn mogelijk. Prijzen van producten van buiten de eigen regio kunnen worden gehanteerd, maar moeten voor het vaststellen van de waarde in het economisch verkeer onder omstandigheden wel worden verhoogd met de te maken kosten voor verzending en dergelijke die nodig zijn bij het kopen buiten de eigen regio.
• Bij producten uit eigen bedrijf in concernverband is de waarde in het economisch verkeer bepalend voor de toepassing van de regeling. Als werknemers met een kortingspasje in een winkel van het concern tegen groothandelsprijs kunnen kopen, moet de werkgever uitgaan van de waarde in het economisch verkeer.
• In de oude regeling bestond het criterium dat de hoeveelheid met korting gekochte producten niet groter mocht zijn dan de voor de werknemer gebruikelijke gezinsconsumptie. Dit criterium is vervallen en vervangen door een plafond van € 500,–, waarboven de vergoedingen en verstrekkingen belast zijn.
• Voor situaties waarin behoefte bestaat aan een vrije korting voor relatief dure producten, geldt een zogenoemde spaarvariant. Niet-gebruikte ruimte tot het plafond mag in de twee daaropvolgende jaren worden gebruiken. De niet-gebruikte ruimte kan het geheel, maar ook een deel van de ruimte tot het plafond zijn. Het plafond wordt aldus verhoogd tot € 1.000,– of € 1.500,–, mits:
  • de dienstbetrekking gedurende deze twee of drie kalenderjaren bestaat; en
  • voor zover de werknemer in deze jaren niet gebruikmaakt van de genoemde vrijstelling.

• Een werkgever mag een belastingvrije vergoeding geven voor kosten van koffie en dergelijke kleine consumpties tijdens werktijd, het koffiegeld.
• De belastingdienst beschouwt de koffiegeldvergoeding aan werknemers als vrije vergoeding. De werkgever hoeft op deze vergoeding geen loonbelasting en premies volksverzekeringen in te houden en af te dragen. Voor de werknemersverzekeringen geldt eveneens dat de vergoeding niet als loon wordt aangemerkt.
• De vrijstelling geldt ook voor verstrekkingen van kleine consumpties tijdens werktijd, zoals de gratis verstrekking van koffie en thee. In dat geval geldt wel de voorwaarde dat de consumpties geen deel uitmaken van een maaltijd tijdens werktijd of lunchtijd (of koffiepauze) en dat de werknemer dergelijke consumpties ook tijdens de werktijd kan nuttigen.

• Als een werknemer van zijn werkgever een maaltijd ontvangt, heeft hij een voordeel doordat hij de kosten van een maaltijd uitspaart. Dit voordeel is in principe belast.
• De wet kent in bepaalde gevallen vrijstellingen voor verstrekkingen (en vergoedingen) van maaltijden. Voor zover de verstrekking van een maaltijd niet is vrijgesteld, moet in het algemeen de waarde ervan in het economisch verkeer bij het loon worden geteld.
• Een van de bijzondere vrijstellingen betreft de verstrekking van maaltijden in een bedrijfskantine of een andere soortgelijke ruimte op de plaats waar de arbeid wordt verricht, zoals een vergaderkamer (de kantineregeling). De vrijstelling geldt alleen voor verstrekkingen, niet voor vergoedingen.
• De waarde in het economisch verkeer van een kantinemaaltijd wordt gesteld op een forfaitair bedrag. Een eventuele eigen bijdrage van de werknemer mag op dit forfaitaire bedrag in mindering worden gebracht.
• De toepassing van de hierna vermelde forfaitaire bedragen is verplicht. De verschuldigde loonheffing mag de werkgever desgewenst voldoen via de eindheffing tegen het (gebruteerde) tabeltarief. De belastingheffing komt dan voor rekening van de werkgever. De werknemer mag de afgedragen belasting dan niet verrekenen in zijn aangifte inkomstenbelasting.

Deze bedragen gelden ook voor de premieheffing werknemersverzekeringen.

Een vergoeding of verstrekking van maaltijden is onbelast als de maaltijden een meer dan bijkomstig zakelijk karakter hebben. Van een maaltijd met een meer dan bijkomstig zakelijk karakter is sprake bij:

• al dan niet verwacht overwerk of werk op koopavonden;
• dienstreizen;
• reizen van ambulante werknemers, zoals vertegenwoordigers en accountants;
• zakelijke besprekingen met klanten buiten de vaste werkplek;
• werkzaamheden op niet-permanente locaties, zoals bij het werk van wegenbouwers, bouwvakkers en medewerkers van een filmcrew;
• werkzaamheden aan boord van vliegtuigen, schepen, boorplatforms of kermiswagens.

Als een werknemer door zijn werk tussen 17.00 en 20.00 uur niet thuis kan eten, is er in elk geval sprake van een meer dan bijkomstig zakelijke maaltijd.

Als een werkgever die maaltijden vergoedt, kan de werkgever de werkelijke kosten ervan vergoeden. De werkgever mag echter ook aansluiten bij de normbedragen voor maaltijden in bedrijfskantines (€ 2,20 per lunch en € 4,20 per warme maaltijd). Het maakt daarbij niet uit waar de werknemer de kosten voor de maaltijd heeft gemaakt. Bijvoorbeeld:

• in een restaurant;
• bij een bakker voor bijvoorbeeld kant-en-klare (luxe) broodjes;
• in een supermarkt waar de werknemer inkopen doet voor een lunch die hij direct nuttigt of de volgende dag mee van huis neemt.

Vergoedingen of verstrekkingen van maaltijden waarbij het zakelijk belang ontbreekt of slechts bijkomstig is, zijn steeds volledig belast. In geval van een verstrekking zal dan een bedrag bij het loon moeten worden geteld ter hoogte van de waarde van de maaltijd in het economisch verkeer. Deze waarde zal volgens de hiervoor weergegeven algemene waarderingsregels moeten worden bepaald. Voor dit geval bestaat geen bijzondere waarderingsregel. De loonheffingen moeten in dit geval normaal op het loon worden ingehouden.

• Als een werkgever aan een werknemer gratis of tegen een lage huur een woning ter beschikking stelt, heeft de werknemer een voordeel doordat hij minder woonkosten heeft. Dit voordeel is als loon belast.
• Het belastbare voordeel wordt gesteld op de economische huurwaarde van de woning, minus de betaalde huur.
• De economische huurwaarde is het bedrag waarvoor de woning onder normale omstandigheden zou kunnen worden verhuurd. Dit bedrag kan worden vastgesteld door de woning te vergelijken met woningen van hetzelfde of een vergelijkbaar type in dezelfde of een vergelijkbare naburige gemeente die onder normale omstandigheden worden verhuurd. Bij de bepaling van de economische huurwaarde moet ook rekening worden gehouden met de huurprijswetgeving. Heeft de werkgever de woning zelf tegen normale condities gehuurd, dan kan de economische huurwaarde worden gesteld op de door hem verschuldigde huurprijs. Door de jaarlijkse wettelijke huurverhoging die per 1 juli plaatsvindt, kan de economische huurwaarde midden in het jaar veranderen. Met die gewijzigde huurwaarde moet voor de loonbelasting en premieheffing direct rekening worden gehouden.
• Ook de verstrekking of vergoeding van een woning aan een werknemer voor de behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking is loon. Hiervan is sprake als de werknemer vanwege zijn arbeidsovereenkomst in de woning moet wonen, zoals een portier in een portierswoning of een dominee in de woning van de kerk. De waarde van een dergelijke woning is gelijk aan 18% van het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking dat de werknemer met een overeengekomen vaste arbeidsduur op jaarbasis geniet. Bij een vaste arbeidsduur van minder dan 36 uur per kalenderweek moet men het loon herrekenen tot 36 uur. Het bedrag dat uitgaat boven deze waarde mag u onbelast vergoeden of verstrekken.
• Als een werknemer de beschikking krijgt over een woning waarvan de forfaitaire waarde meer is dan het bedrag waarvoor hij zelf een woning zou huren, is het bedrag dat de werknemer op zijn woonkosten bespaart, in werkelijkheid geringer dan de forfaitaire waarde van die woning. Is die besparing aanmerkelijk lager, dan kan de werknemer aan de belastingdienst vragen om het voordeel bij beschikking vast te stellen op de lagere besparingswaarde. Deze mogelijkheid bestaat alleen als de werknemer vanwege zijn arbeidsovereenkomst in de woning moet wonen.
• Als het belastbare voordeel mag worden gesteld op de hiervoor genoemde forfaitaire waarde, is het verschil met de economische huurwaarde onbelast. Uit de rechtspraak blijkt dat het bedrag van de besparing in ieder geval aanmerkelijk lager is als het minder dan 4/5 van de forfaitaire waarde bedraagt. Als de aanvraag wordt toegewezen, ontvangt de werknemer een beschikking die hij moet afgeven aan zijn werkgever. De werkgever moet de beschikking bij de loonadministratie bewaren. Deze kan vanaf dat moment met de beschikking rekening houden bij de berekening van de af te dragen loonheffingen. Als blijkt dat de beschikking niet (meer) juist is, kan de inspecteur deze herroepen. Heeft de werkgever van de werknemer geen beschikking ontvangen, dan moet hij voor de loonbelasting en premieheffing uitgaan van de forfaitaire waarde. De regeling geldt ook voor vergoedingen.

• Bij tijdelijke huisvesting kan de werkgever zijn werknemer gedurende een periode van maximaal twee jaar belastingvrij de huisvesting vergoeden. Dit geldt ook voor verstrekkingen van tijdelijke huisvesting.
• Voor de vrijstelling of aftrek is de aard van de tijdelijke huisvesting niet aan de orde. Het kan zowel een hotel of pension als een camping of een vakantiehuisje betreffen. Ook een gehuurde of gekochte flat of andere woonruimte kan als tijdelijke huisvesting dienstdoen. Wel moet het in alle gevallen gaan om een verblijfplaats die niet de hoofdverblijfplaats van de werknemer is. Dit is het geval als de werknemer nog over woonruimte elders beschikt waar zich het middelpunt van zijn leven bevindt. Dit doet zich bijvoorbeeld voor als het gezin van de werknemer in een andere plaats woont en de werknemer regelmatig, bijvoorbeeld ieder weekeinde, naar deze plaats terugkeert.
• Als een werknemer op de plaats waar hij werkt op kamers verblijft of 'intern' is, mag de werkgever de reiskosten in verband met periodiek gezinsbezoek belastingvrij vergoeden volgens de regeling voor dienstreizen. Dit betekent dat hij de reiskosten per openbaar vervoer volledig belastingvrij mag vergoeden en autokosten tot een bedrag van € 0,19 per km.

Verhuiskostenvergoeding (2010)

Een werkgever mag een verhuiskostenvergoeding geven van maximaal € 7.750,–. Dit vaste bedrag mag verhoogd worden met de werkelijke kosten van het overbrengen van de inboedel.

De vergoeding van maximaal € 7.750,– is bedoeld voor alle andere kosten van de verhuizing dan de transportkosten van de inboedel, bijvoorbeeld herinrichtingskosten. De werkgever en de werknemer hoeven niet aan te tonen wat de werkelijke kosten zijn. Dit heeft tot gevolg dat een werkgever aan iedere werknemer die in verband met zijn arbeidsovereenkomst moet verhuizen, tot het wettelijke maximum onbelast een vergoeding voor verhuiskosten kan geven. De vrijstelling geldt ook voor verstrekkingen, bijvoorbeeld als de werkgever de transportkosten van de inboedel rechtstreeks aan de verhuizer betaalt.

Hierbij geldt wel de voorwaarde dat de werknemer verhuist in verband met de arbeidsovereenkomst. Er is daarbij uitsluitend nog sprake van een verhuizing in het kader van de dienstbetrekking als de werknemer binnen twee jaar na aanvaarding van de nieuwe dienstbetrekking dan wel binnen twee jaar na overplaatsing binnen de bestaande dienstbetrekking verhuist naar een woning binnen tien kilometer van zijn arbeidsplaats, terwijl hij daarvoor op een afstand van meer dan 25 kilometer van zijn arbeidsplaats woonde.

Tot de verhuiskosten die belastingvrij kunnen worden vergoed, behoren niet de aan- en verkoopkosten van de nieuwe, respectievelijk de oude woning van de werknemer. Als de werkgever deze kosten vergoedt, is de belasting over deze vergoeding voor rekening van de werkgever. De belasting wordt dan geheven naar het enkelvoudige tarief, dat wil zeggen dat deze niet wordt gebruteerd.

Een vergoeding van de vermogensschade die een werknemer heeft doordat hij in verband met de verhuizing zijn oude woning met verlies moet verkopen, behoort niet tot de verhuiskosten die de werkgever belastingvrij kan vergoeden. Een vergoeding van deze schade is steeds integraal belast en is voor de werknemer gewoon loon in geld.

• Bij een door de werkgever afgesloten ongevallenverzekering heeft de werknemer het voordeel dat de premies hem bespaard blijven en onbelast zijn.
• Sluiten de werknemers zelf een ongevallenverzekering af en vergoedt de werkgever vervolgens de verschuldigde premies, dan is de vergoeding in beginsel wél volledig belast.
• Op grond van een regeling in de Wet loonbelasting kan de vergoeding van premies van een ongevallenverzekering toch onbelast zijn, mits de verzekering uitsluitend recht geeft op een uitkering bij een ongeval tijdens het werk. Ook de verstrekking van een aanspraak op een dergelijke ongevallenverzekering (werkgever betaalt de premies) is dus onbelast.

• Bij een door de werkgever aan een werknemer gegeven laagrentende of renteloze lening, is het rentevoordeel voor de werknemer in principe belast als loon. Het belastbare voordeel is te stellen op het verschil tussen de rente die de werknemer zou hebben moeten betalen als hij een lening bij een bank of andere financiële instelling had afgesloten, en de rente die hij feitelijk betaalt. Hierbij is een gedeeltelijke en soms gehele vrijstelling mogelijk. De vrijstellingen gelden hoe dan ook niet voor vergoedingen van betaalde rente.
• In geval van een laagrente of renteloze personeelslening is in het algemeen als loon een bedrag belast ter hoogte van de in de Wet op de loonbelasting genormeerde rente, verminderd met de feitelijk door de werknemer betaalde rente. De wettelijke genormeerde rente bedraagt in 2010 2,5% (2009 4,9%, 2008 5,3%, 2007 4,7%). Vrijgesteld is dan het verschil tussen de marktrente en deze norm. Het rentevoordeel is echter geheel vrijgesteld, voor zover de werknemer de lening heeft besteed aan een doel waarvoor hij ook een onbelaste vergoeding of verstrekking had kunnen ontvangen. Heeft de lening in totaliteit betrekking op zo'n doel, dan is er ook sprake van een gehele vrijstelling.
• De rente- en kostenvoordelen uit personeelsleningen hoeven niet tot het loon te worden gerekend als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:
  • De werknemer verklaart schriftelijk aan de werkgever, onder vermelding van het bestedingsdoel en onder toevoeging van afschriften van aankoopbewijzen en kostennota's en dergelijke dat en in hoeverre de lening voor de inkomstenbelasting kan worden aangemerkt als een lening waarvan de rente en kosten aftrekbare kosten zijn in de zin van de eigen woningregeling.
  • De werkgever bewaart de schriftelijke verklaring van de werknemer bij de loonadministratie.
  • De werkgever vermeldt de toepassing van de goedkeuring in de aangifte loonheffingen.

• De regeling is van toepassing als aan de volgende voorwaarden is voldaan:
  • De werknemer moet bij onherroepelijke uitspraak door de strafrechter zijn veroordeeld of hebben voldaan aan de voorwaarden die door het Openbaar Ministerie of, bij fiscale delicten, de belastingdienst zijn gesteld om strafvervolging te voorkomen. Het is mogelijk dat het Openbaar Ministerie ter zake van een misdrijf heeft verklaard van strafvervolging te zullen afzien, maar dat het misdrijf wel wordt meegewogen bij de bepaling van de straf voor een ander misdrijf. In dit geval wordt degene die de misdrijven heeft gepleegd, ook ter zake van het misdrijf waarvoor geen strafvervolging heeft plaatsgevonden, onherroepelijk veroordeeld.
  • De veroordeling moet hebben plaatsgevonden door de Nederlandse strafrechter of de transactievoorwaarden moeten zijn gesteld om in Nederland strafvervolging te voorkomen. De regeling geldt daarom niet bij een veroordeling door een buitenlandse strafrechter of bij transacties om strafvervolging in het buitenland te voorkomen.
  • De veroordeling of de transactie moet betrekking hebben op een misdrijf. De regeling geldt niet als het gaat om een overtreding.
• De kosten van misdrijven die niet belastingvrij mogen worden vergoed, kunnen ook kosten betreffen die, als zij geen betrekking zouden hebben op een misdrijf, wel belastingvrij zouden mogen worden vergoed. Te denken valt aan reiskosten en de kosten van een computer of van gereedschap. Een werkgever zal ervan mogen uitgaan dat een werknemer dergelijke kosten niet in verband met een misdrijf heeft gemaakt, zodat hij ze volgens de desbetreffende regels belastingvrij kan vergoeden. Komt een onherroepelijke veroordeling of transactie pas tot stand nadat de werkgever de vergoeding heeft verstrekt, dan wordt de vrijstelling alsnog ongedaan gemaakt. De onherroepelijke veroordeling of transactie moet dan wel totstandkomen in het jaar waarin de vergoeding is verstrekt of de vijf jaren erna.
• Bepaalde kosten die verband houden met criminele activiteiten, zijn afzonderlijk van belastingvrije vergoeding uitgesloten. Het betreft de kosten van wapens en munitie en agressieve dieren. Deze kosten zijn in het algemeen van belastingvrije vergoeding uitgesloten, dus ook als zij geen verband houden met een misdrijf waarvoor de werknemer onherroepelijk is veroordeeld of als de werknemer op een transactievoorstel is ingegaan.
• Kosten van wapens en munitie kunnen echter wel belastingvrij worden vergoed als ter zake een erkenning, consent, vergunning, verlof of ontheffing krachtens de Wet wapens en munitie is verleend. Er is dan van verboden wapenbezit geen sprake.
• De uitsluiting van belastingvrije vergoeding van de kosten van agressieve dieren geldt alleen voor de kosten van dieren en categorieën van dieren als bedoeld in de Regeling agressieve dieren. Dit zijn bijvoorbeeld pitbullterriërs. De uitsluiting geldt niet als voor de desbetreffende dieren op grond van die regeling een dierenpaspoort is afgegeven.